خبرنگار و خبرنما؛ یک قاب، دو دنیا

بزرگنمایی تصویر

من کارت پرس دارم، پس خبرنگارم !! روزگاری که «کارت» از «قلم» پیشی گرفته و «کارت پرس شده » به جای «سواد»، حرف اول را میزند، دیگر نباید پرسید: خبرنگار کیست؟ باید پرسید: خبرنماکیست ؟ آنکه پشت دوربین ایستادن را با خبرنگاری اشتباه گرفته و «بودن در قاب» را با «رساندن پیام»!

خبرنگار، شبها چشم بر هم نمینهد تا خبر را از دلِ حادثه بیرون بکشد؛ خبرنما، صبح که از خواب برمیخیزد، خبر را از دلِ «کانالهای ناشناس» بیرون میکشد. اولی با «منبع» حرف میزند و دومی با «ریپورت»!
خبرنگار به محل حادثه میدود تا از نزدیک ببیند؛ خبرنما به محل «عکس یادگاری» میدود تا دیده شود!

خبرنگار مینویسد تا مردم بدانند؛ خبرنما مینویسد تا مردم بدانند او هست.

خبرنگار، کلمه را امانت میگیرد و سنجیده به دست مخاطب میسپارد؛ خبرنما، کلمه را به عاریت میگیرد و «شاخ و برگ» داده تحویل میدهد؛ انگار خبر، درخت کریسمس است و او فقط تزئین کننده .

خبرنگار «راستی آزمایی» میکند؛ خبرنما «راستی تراشی»!
خبرنگار سواد رسانه‌ای دارد و خوب میداند هر حرفی «خبر» نیست؛ خبرنما سواد رسانه‌ای ندارد و گمان میکند هر «خبری» حرف است! برای او فرقی نمیکند خبر واقعی است یا شایعه؛ مهم این است که تیترش درشت باشد و اسمش پایینش!
خبرنگار، درد مردم را مینویسد؛ خبرنما، مردم را در درد مینویسد! خبرنگار از جنس «قاصد» است؛ خبرنما از جنس «قاصدک»؛ رهاشده در باد، بی هدف، همه جا و هیچ کجا!
خبرنگار، حرفه را با «اخلاق» می‌آمیزد؛ خبرنما، حرفه را با «حاشیه»! خبرنگار به دنبال «خبر» است و خبرنما به دنبال «داغ شدن». برای او مهم نیست چه میگوید؛ مهم این است دیده شود، حتی اگر حرفش هرگز « شنیده » نشود .
پس اگر روزی در میدان خبر، کسی را دیدید که به جای رفتنِ سرِ صحنه، جلوی آینه ایستاده و ژست میگیرد؛ نپرسید «خبرنگاری؟»، بپرسید «خبرنمایی؟» و اگر با غرور کارتش را نشانتان داد، هرگز نپرسید از کجا آورده؛ شاید… در یک جشنواره، هدیه گرفته باشد ویا مدیر مسئولی برای دیده شدن ترجیح داده است که تعدادی زیادی خبرنما دور خود جمع کند .

حالا قضاوت باشما ، ۱۷ مردادروز خبرنگار ( سالروز شهید خبرنگار ،محمود صارمی ) شایسته است به خبرنگارهای زحمت کش تبریک بگوییم یا خبرنما ها ؟!؟!
✍️ سمانه بیرانوند ، مدیر مسئول